mailMailbel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

Kees van der Veer (48) uit Almelo werkt als ambulance- verpleegkundige bij Ambulance Oost. Het Nederlands Dagblad sprak voor de bijlage In Memoriam van 16 november 2017 met hem over zijn werk en hoe hij omgaat met diverse situaties waaronder meldingen van overlijden.

Hier leest u meer over onze dienstverlening t.b.v. overledenen die in ziekenhuizen worden ingebracht door bijv. een ambulance.

‘Ik probeer de familie dicht bij de patiënt te houden.’‘Mijn werk als ambulanceverpleegkundige is heel afwisselend. Het komt voor dat ik het ene moment een 88-jarige man naar het ziekenhuis rijd en dat ik een kwartier later bij een bevalling sta. Ik kom bij iedereen binnen, rijk of arm, jong of oud. Gemiddeld ben ik zo’n tien keer per jaar bij een overlijden betrokken, meestal bij mensen thuis en soms op straat bij een ongeval. Ik werk nu 24 jaar op de ambulance, dus dat betekent dat ik al meer dan tweehonderd keer een overlijden heb meegemaakt op mijn werk. Als ik dat aantal tot me laat doordringen, dan ben ik er wel van onder de indruk. Tijdens mijn werk heb ik een professionele afstand. Ik ben een stabiele factor in een situatie en ga niet mee in de emoties van omstanders. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit met tranen in mijn ogen sta.

De ene situatie is de andere niet. Ik heb weleens meegemaakt dat een meisje van dertien overleed door een blindedarmontsteking. Dat maakte wel indruk, omdat het ook zo heftig was voor de ouders. Daardoor staat dit me nog levendig voor ogen, ook al is het jaren geleden. Het is makkelijker om vrede met de dood te hebben als iemand oud is en zijn leven heeft geleefd. Als we in de ambulance iemand moeten vervoeren met wie het heel slecht gaat, dan probeer ik de familie dicht bij de patiënt te houden; meestal is er een familielid in de auto. Ik heb graag dat ze er op het allerlaatste moment bij zijn. Dat is belangrijk voor mensen.’

Het volledige artikel kunt u hier downloaden