mailMailbel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

“Alles wat ik invoerde op de computer, werd nu werkelijkheid”Irshaad Kaijoem (24) is sinds april werkzaam bij Multiline Meldkamerdiensten en neemt telefoongesprekken aan die bij de Meldkamer Postmortale Zorg binnenkomen. In oktober 2017 liep hij een dag mee met Monique, medewerkster postmortale zorg bij CMO Randstad.

De Meldkamer Postmortale Zorg
Toen ik pas kwam werken bij de Meldkamer Postmortale Zorg was alles rondom uitvaarten en overledenen compleet nieuw voor mij. Ik stond er versteld van wat er allemaal bij komt kijken bij een overlijden, vanaf het tijdstip van overlijden tot het verzorgen van een crematie of begrafenis. Er zitten daar tussen in zoveel stappen, daar had ik zelf nooit over nagedacht.

Een veilig gevoel
In een korte periode heb ik zoveel geleerd omtrent een overlijden, en nog steeds blijf ik leren. Op de meldkamer werken was op een of andere manier voor mij veiliger, minder eng en minder direct. Bij een melding van overlijden kijk ik bijvoorbeeld niet de familie direct in de ogen aan, zie ik geen politieagenten en ook geen overledenen. Wanneer ik een melding van overlijden ontvang via de telefoon en daarna weer ophang, komt het niet te dichtbij voor mij. Er volgt dan meestal al snel weer een nieuw telefoongesprek.

Nieuwsgierig
Ik meende dan ook al stellig vanaf het begin dat ik absoluut niet een overledene zou kunnen verzorgen of überhaupt zou willen zien. Maar in de loop van de laatste paar maanden was ik van gedachten veranderd.
Nadat de meldingen in mijn beleving ‘normaler’ werden, vroeg ik me juist af hoe het eraan toe gaat bij de verzorgingen. Bij alles wat ik invoer op de computer probeer ik mij altijd in te beelden hoe het er op de vloer aan toe gaat. Maar echt weten hoe het nou in de praktijk gaat en hoe dit voor de CMO-medewerker voelt wist ik niet.

Een dag mee lopen
Ik kreeg de mogelijkheid om een dag mee te lopen met CMO-collega Monique in de regio Rotterdam Rijnmond. Op 30 oktober begon de dag dan ook om 14:00 uur in het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht. Daar stond Monique al klaar. Ik kreeg een wit uniform jasje van CMO aan en ze vertelde dat er al meteen een afgifte zou plaats vinden. Het leek Monique beter als we eerst de overledene rustig zouden bekijken, dan was dat meteen achter de rug.
Even later was het zover, voor de tweede keer in mijn leven zag ik een overledene. Gewikkeld in een wit laken vond ik het een enger gezicht, dan toen het laken eraf ging. Het leek alsof ze sliep. Ik heb geholpen met het gereed leggen van de overledene en ik voelde door mijn handschoenen heen dat de overledene wel koud en stevig aanvoelde, maar het was alles behalve eng.

Hoe de dag verliep
De dienst begon rustig waardoor Monique de tijd had om mij een paar mortuaria te laten zien van verschillende ziekenhuizen. De een is pas verbouwd en de ander ziet eruit alsof die al maanden lang niet gebruikt is. Het waren vooral de kleine dingen die interessant waren om te zien, van een verwijderde pacemaker, een drenkelingenbak, een standaardkist tot de A & B formulieren die altijd ingevuld dienen te worden voordat wij aan het werk mogen.
Na wat we gegeten haddeen, kwam de eerste melding in een ziekenhuis binnen. Via de meldkamer waar ik dus normaal werk en zelf dus dit soort meldingen doorgeef aan mijn CMO-collega. Hier kwamen we al meteen een fout tegen die ik vaak op de meldkamer meekrijg. De papieren waren niet in orde waardoor wij niet konden beginnen aan de verzorging. Nu maakte ik dus van de andere kant mee wat voor gevolgen dit heeft.
Uiteindelijk hebben wij ruim twee uur moeten wachten op een arts die de papieren kon tekenen, waardoor wij twee meldingen aan de achterwacht hebben moeten doorgeven. Zo gaat dat dus. Een simpele fout die ervoor zorgt dat een familie niet op tijd hun familielid kan meenemen naar huis. Nadat we de familie gerust hebben gesteld en contact hebben gehad met de ondernemer, die al gereed was om op te halen en de papieren geregeld waren, begon dan eindelijk mijn eerste verzorging.

De verzorging
Na het overleggen van de overledene op de brancard gingen wij naar boven naar het mortuarium, waar Monique mij al de stappen liet zien die bij de laatste verzorging horen. Ik herinner mij dat ik bij het noteren van een melding van een CMO-collega mezelf afvroeg wat ‘fluffen’ inhield. Ik heb dit toen ook geprobeerd om te googelen, maar vond echter niks. Daarna heb ik dit toch maar nagevraagd waardoor eindelijk duidelijk werd wat daarmee wordt bedoeld. Om dit nu in het echt te hebben gezien, was zo fascinerend maar vreemd genoeg ook zo normaal. Eerst is het een raar gezicht, maar het went snel. Wat me het meest is bijgebleven is de manier waarop een mond wordt gehecht, de draad is totaal niet te zien en zo wordt er voor de familie voorkomen dat zij hun familielid met een open mond zien.

De laatste verzorging
Mijn dag was al bijna ten einde, totdat er een familieverzorging in het ziekenhuis werd aangemeld. Dit was mijn laatste verzorging. De mevrouw die haar moeder had verloren was heel erg van streek en wilde heel graag de gehele verzorging zelf doen. Mijn CMO collega hielp alleen waar nodig en legde per stap netjes en rustig alles uit wat ze precies zou doen. Dit was zo mooi om te zien, hoe de dochter naarmate de verzorging duurde steeds rustiger werd. Bij de technische gedeeltes van de verzorging wilde de dochter er liever niet bij zijn, wat ik ook begrijp. Toen mevrouw was gekleed en de dochter haar de schoenen aandeed verscheen er voor het eerst sinds de verzorging een lach op het gezicht van de dochter. ‘Dit is mama’, zei ze. Dit was zo ongelofelijk mooi om te zien.
Ik had niet verwacht dat ik kippenvel zou krijgen van ontroering tijdens het verzorgen van een overledene, eigenlijk eerder van angst. Deze ervaring was zo openbarend en leerzaam, dat ik er nu met een heel ander ogen naar kijk. Mijn complimenten aan de verzorgers die dit elke dag doen. Het was alsof ik al die tijd een boek heb zitten lezen en nu de gelegenheid had om de film te bekijken. Het mooie hieraan was dat je echt het laatste beetje kan doen voor zowel de familie als de overledene. Het was een mooie ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. De dankbaarheid in de ogen van de familie was prachtig, iets wat we niet veel meekrijgen op de Meldkamer.