mailMailbel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

In ons mortuarium ligt een meneer die in het water gevonden is en uit alles blijkt dat zijn lichaam daar al enige tijd gelegen heeft. Er is uitgebreid onderzoek geweest en nu is het mijn taak hem over te dragen aan zijn familie.

Ik heb contact met de rouwvervoerder over deze overdracht en vraag of meneer misschien in Bodyseal geseald mag worden in verband met de toch behoorlijk aanwezige geur. De rouwvervoerder belt me terug en vraagt of ik de uitvaartondernemer wil bellen, want de moeder van meneer wil hem graag nog een keer zien.
Ik ga nu in overleg met collega’s Natasja en Jolanda die mij hierbij kunnen helpen, want meneer toonbaar maken, dat vergt enige inspanning. Zijn voeten zijn nog toonbaar en zijn gezicht is intact en de kleur van het gezicht kan mijn collega toonbaar maken door middel van airbrush. Maar verder niet. En dan de geur…..

Waardigheid
Mijn collega Jolanda komt en samen gaan we aan de slag. Meneer krijgt een speciaal vochtwerend pak aan en dunne, bruine chirurgische handhoenen. Heel langzaam herkrijgt meneer zijn waardigheid. Van een besmeurd laken en een hoes, naar een lichaam in een pak met handschoenen.
Het airbrushen is voor Jolanda wel lastig, vanwege het feit dat de airbrushverf slecht hecht aan de huid.Maar toch, meneer heeft zijn gezicht terug…..

Toch nog afscheid
We zijn net klaar, als zijn moeder arriveert met de uitvaartondernemer. Dan volgt er een voorgesprek over wat er te verwachten valt. Helaas moeten we haar vertellen dat ze het gezicht van haar zoon niet meer kan aanraken.
De moeder gaat naar haar zoon, zachtjes mompelt ze, streelt hem door zijn haar. Stil en met kippenvel staan we bij dit bijzondere afscheid.

Als ik haar vertel, dat ze zijn handen en lichaam wel kan aanraken, blijft ze over het laken strelen, zijn armen, zijn benen, zijn handen. (Wat ben ik blij met de dunne, bruine handschoenen!) Ook zijn voeten zijn nog toonbaar. Wat is ze blij, ze tast, ze aait…. Haar ogen gaan speurend over zijn lichaam en nemen alles in zich op wat wel toonbaar is.

Vragen
Daarna komen de vragen. Wat is dit, wie heeft dit gedaan, waarom heeft hij wonden, en die snee op zijn voorhoofd…….
Voorzichtig leggen we uit wat de doodsoorzaak is en hoe we geprobeerd hebben haar zoon toonbaar te maken voor dit afscheid. Ze begrijpt niet waarom hij dood is, verdronken is…..
Wij snappen haar vragen en voelen mee. Wat onzeker is dit allemaal…. Natasja belooft moeder met de schouwarts te bellen en navraag te doen naar de snee op het voorhoofd.

Een laatste blik
Moeder maakt aanstalten om weg te gaan, ze keert terug, nog een laatste kus op zijn haar, een kneepje in zijn hand, een laatste streling over het lichaam….
Ze kijkt me aan en zegt: ‘Bedankt voor alles’ en slaat haar armen om me heen. Ze houdt me zo stijf vast dat ik bang ben dat ze zal flauwvallen.
Ik beloof haar zo snel mogelijk te bellen over de snee op het voorhoofd van haar zoon. Nogmaals slaat ze haar armen om me heen en met een ‘bedankt, bedankt voor alles’ en een laatste blik op haar zoon, gaat ze naar de deur.

Joke Bethlehem, medewerker postmortale zorg CMO Noord-Holland