mailMail bel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

Een warme dekenHet is het jaar 2000. Na achtereenvolgens vrijwilliger bij de dierenambulance en de Vrijwillige Terminale Thuis Zorg te zijn geweest, word ik vrijwilliger in een net geopend hospice.
Er gaat een nieuwe wereld voor me open, een wereld waar ik me in thuis voel. Ik ben me er dan nog niet van bewust dat dit vrijwilligerswerk me een stap dichter bij de uitvaartbranche brengt. Een branche die lonkt maar waar ik eigenlijk nog niet doelbewust mee bezig ben. De rust en de serene sfeer in het hospice wordt door de gasten, hun familie maar ook door de vrijwilligers ervaren als een warme deken. En ik ervaar een ongekende voldoening in het nabij zijn van en het zorgen voor de gasten en hun naasten.
De openheid van de stervende mens laat mij het leven voelen. Alle emoties passeren in het hospice de revue. Berusting, opstandigheid, angst, de pijn van het naderende afscheid, maar ook het intense geluk. Geluk dat vooral in kleine, eenvoudige dingen lijkt te zitten. Mijn moeder begrijpt mijn passie voor dit vrijwilligerswerk niet goed en wil er eigenlijk zo min mogelijk over horen. ‘Ga iets leuks doen’. Ze is bang voor de dood en houdt alles wat er mee te maken heeft het liefst zo ver mogelijk van zich weg.

Oktober 2017
Ik kijk naar ‘Tijd om te sterven’. Een indrukwekkende documentaire, die laat zien hoe mensen zich voorbereiden op het sterven in een hospice. Ik word enorm geraakt. Ik herinner me de sfeer uit het hospice en voel, zoals vaker, de wens om weer vrijwilliger te worden.
Een dame vertelt haar verhaal. Ze heeft last van benauwdheid maar vertelt met een stralend gezicht hoe blij zij is met haar verblijf in het hospice en zegt hierover: ‘die deken die om je heen komt’. Een opgewekte vrouw, zo blijmoedig ondanks het naderende einde van haar leven. Ze doet me denken aan jou, mijn moeder.

Lees verder op RememberMe.