mailMail bel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

Sinds 2002 werkt Ellen bij CMO als medewerker postmortale zorg. Naast de zorg voor de overledenen draagt Ellen ook zorg voor het mortuariumbeheer en voert ze specialistische taken uit zoals holtebehandelingen en reconstructies

Genen
“Mijn moeder heeft ruim tien jaar bij CMO gewerkt o.a. als teamleidster (inmiddels is ze met pensioen). Als mijn moeder niet bij CMO had gewerkt, zou ik misschien niet van dit werk als overledenenverzorgster hebben geweten. Het komt denk ik niet bij je op dat er ook mensen zijn die overleden mensen verzorgen.
Ik had nog nooit een overledene gezien; dat vond ik maar een eng idee.
Maar door de verhalen van mijn moeder kreeg ik interesse in het werk als overledenenverzorgster. Toen kreeg ik de kans om tijdens een dienst mee te lopen en zodoende te ontdekken of dit iets voor mij was. Ik ben nooit meer bij CMO weggegaan.
Mijn opa werkte vroeger op een begraafplaats; mijn moeder werkte tot haar pensioen bij CMO en ook mijn zus werkte bijna 14 jaar bij CMO. Het zit denk ik in onze genen, dit werk.

Betekenisvol
Het mooiste aan mijn werk vind ik dat je echt eer van je werk hebt. Samen zorgen we ervoor dat een familie afscheid kan nemen. Dat is het laatste stukje dat je voor de overledene en nabestaanden kunt doen.
Het is een betekenisvol beroep en ik denk dat ik voor al mijn collega’s spreek als ik zeg dat we tot het uiterste proberen te gaan om iemand toch weer toonbaar te maken. Wat dat betreft ben ik best wel perfectionistisch. Ik ben niet snel tevreden.

Traantje
Eén ervaring is mij altijd bijgebleven. Een moeder kwam samen met de begrafenisondernemer haar kindje ophalen. Het jongetje was omgekomen bij een ongeluk en had hierdoor veel vocht verloren. Mijn collega’s hebben het jongetje een wit gekleurde vocht afwerende overall gekleed. Zulke overalls zijn er helaas niet in kindermaten. Ondanks dat hebben mijn collega’s het pak aangepast naar zijn formaat. De moeder had vooraf aangegeven haar zoontje te willen kleden. Maar toen ze even naar het witte pak keek dat haar zoontje droeg, stapte ze af van het idee dat ze graag wilde kleden. Ze zei: “Als ik er een NASA-sticker op plak, lijkt het net een ruimtepak. Dat had hij prachtig gevonden!”. Dan moet je zelf toch ook wel een traantje laten….”