skip to Main Content
mailMail bel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

'Dit heeft zo moeten zijn'Kim Katsman werkt nu bijna 7 jaar voor CMO als medewerker postmortale zorg. Ze werkt dagelijks met overleden mensen en is ook werkzaam in een team dat ouders van een levenloos geboren kindje begeleidt. 

‘Uit nieuwsgierigheid naar de dood heb ik de stap gezet en heb ik een keer meegelopen met een kennis die overleden mensen verzorgde. Na die ene dag wist ik: dit hoort bij mij! Ik ben direct gaan solliciteren bij CMO. Inmiddels ben ik van een oproepkracht uitgegroeid tot een fulltimer. Geen dag in mijn leven is hetzelfde, maar dat maakt dit werk juist zo speciaal.

Vaak vragen nabestaanden mij waarom ik voor dit werk gekozen heb. Ik mag met mijn hart werken, en ik kan nog iets betekenen voor de nabestaanden en de overledene. Daar doe je het toch voor?

Ieder overlijden is voor mij bijzonder en bij elke nieuwe melding leer ik weer iets. Als iets onmogelijk lijkt in een verzorging, probeer ik het mogelijk te maken! Zorgzaam zijn, met mensen omgaan, creatief zijn en oplossingsgericht denken: dat heb je wel echt nodig in dit vak.

Afgelopen jaren zijn er al veel bijzondere momenten voorbij gekomen.

Verzorgingen waarbij de familie aanwezig is met de bijbehorende persoonlijke verhalen. De overledene die eerst een volstrekt vreemde is, wordt dan iemand met een verhaal. Bijzondere reconstructies die opbaring en afscheid nemen mogelijk maken. En het zorgen voor nabestaanden die zich verloren voelen in hun verdriet.’

Föhn

‘Toch is het een verzorging van een aantal jaar geleden die me bij zal blijven.
Het was in een ziekenhuis waarbij familie graag wilde meehelpen bij de verzorging van hun moeder en oma. De familie wilde graag dat het haar van mevrouw gewassen zou worden en netjes gekruld. Hiervoor moest ik de föhn gebruiken en terwijl ik föhn, wordt deze verdacht heet.
Ik wil hem uitzetten en op dat moment.. een grote plof, geknetter en zwarte rook! De föhn is ontploft!

Er valt een stilte van de schrik … en ik denk: Oh, wat erg dit!

Voorzichtig kijk ik naar de familie, maar die barst in lachen uit, tot tranen toe! “Geweldig!” zegt de dochter van mevrouw, “Dat soort dingen had mijn moeder nou ook altijd, dit heeft zo moeten zijn!”
Gelukkig kon ik een föhn lenen van een verpleegkundige om het haar van mevrouw in model te krijgen.
De dochter is echter niet meer gestopt met lachen om het voorval. Ik maak het zelden mee dat een familie lachend de kamer verlaat, maar achteraf had ook ik toch wel even een glimlach op mijn gezicht.’