mailMail bel(0345) 58 07 70        Specialisten in postmortale zorg & mortuariabeheer

‘Nu valt alles op z’n plek’Joyce van Doezelaar is werkzaam bij het Crematorium en Begraafplaatsen Amersfoort. In december 2017 liep zij een dag mee met Esmée van Zuijdam, medewerkster postmortale zorg bij CMO Midden-Nederland.

Binnengerold
Inmiddels bijna 5 jaar geleden ben ik ‘binnengerold’ bij het Crematorium en Begraafplaatsen Amersfoort, beter bekend als Rusthof. Ik zeg ‘binnengerold’ omdat ik nooit vanuit mijzelf deze keuze gemaakt zou hebben. Vrijwel direct voelde ik mij daar enorm op mijn plek en was de interesse in de branche geboren.

Intens contact
Naast mijn werkzaamheden op kantoor als medewerker klantencontacten, administratie en planning van plechtigheden heb ik ook nagesprekken met families aansluitend op de crematie. Deze gesprekken vinden plaats in de Poortkamer. Een mooie rustige ruimte waar diverse asbestemmingsmogelijkheden besproken worden. Hier is het contact met de nabestaande intens. We praten over mooie herinneringen en de uitvaart maar ook over de dood. Doordat nabestaanden vertellen over hun geliefde en hun wensen, kunnen we samen verder kijken naar wat het beste aansluit op de wensen van de familie en de overledene.

Voorafgaand
Mijn gevoel zei dat het nog niet af was. Ik wilde zo graag weten wat het proces is voordat de overledene naar het crematorium  komt. En zo kreeg ik de kans om een dagje mee te lopen met Esmée om daarvan een beter beeld te krijgen.
Zaterdag 30 december 2017 was de grote dag.

De dag
Daar stond ik, om 6:45 uur voor de deur van het mortuarium van het Meander Ziekenhuis in Amersfoort. Esmée ving mij op en ik kreeg een mooi wit pak van CMO aangetrokken. Na een rondleiding door het mortuarium en de nodige uitleg met lesboeken erbij volgde al snel de eerste melding.  Ik vond het reuze spannend. Ik had namelijk nog nooit een volledige verzorging gedaan en had ook geen idee hoe ik hier op zou reageren. Eenmaal aangekomen in het verzorgingshuis kreeg ik uitleg over de overlijdensformulieren en ontmoetten we de dochter van de overledene.
Esmée legde uit wat wij gingen doen en bood uiteraard de optie aan dat mevrouw ook zelf mocht gaan verzorgen. Zij sloeg dit aanbod af en liet dit liever aan de ‘professionals’ over.  We gingen aan de slag en ik liet mij leiden door Esmée. Ik vond het super spannend en was erg onzeker of ik het wel goed deed. Toen we klaar waren lag mevrouw er zo mooi bij dat ik daar gewoon blij van werd. We namen afscheid van de familie en gingen direct door naar de 2e melding van die dag.

De volgende verzorging
We mochten een dame verzorgen die in het ziekenhuis was overleden. Haar dochters waren aanwezig en we wisten dat mevrouw haar lichaam aan de wetenschap had gedoneerd. Mevrouw zou meteen na de verzorging uit het mortuarium opgehaald worden. De spanning die ik had voor de eerste verzorging maakte plaats voor rust en ontspanning. De dochters van mevrouw wilden zoveel mogelijk zelf doen. Het was zo mooi om te zien hoe zij de zorg voor hun moeder overnamen. Het klinkt misschien gek, maar ik genoot van de liefde. Alles viel voor mij op z’n plek. Er is nog zoveel meer tussen het overlijden en de uitvaart.

Veel bewondering
De middag was vrij rustig. Hierdoor kreeg ik de gelegenheid om nog meer te vragen over en me te verdiepen in wat Esmée allemaal doet. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik enorm veel bewondering en respect heb voor haar (en haar collega’s) werk. Zelfs in de meest slechtste scenario’s weten zij de overledene nog zo goed mogelijk toonbaar te maken voor de nabestaande. Diep, diep respect.

Politiemelding
Toen gebeurde het onverwachte. Eind van de middag. We kregen een politiemelding. Om een compleet beeld te krijgen van wat een medewerker van CMO doet, hoort dat er dus ook bij.  Daar gingen we, op naar een ander ziekenhuis.
Esmée had me heel goed voorbereid en ook echt op mijn hart gedrukt dat ik mijn eigen grenzen moest aangeven. Dat het heftig zou worden was me inmiddels duidelijk. We waren op tijd en maakten alles gereed voor de komst van de overledene.

Spanning
Om 18.45 uur kwamen de forensisch onderzoekers van de politie binnen. Gevolgd door de vervoerders, de GGD-arts en een woordvoerder van de officier van Justitie. De spanning joeg door m’n lijf. Het viel me direct op dat iedereen erg alert was op elkaar. Hoe vaak je dit werk dan ook doet, het blijft iets heftigs en het kan je dus als persoon best raken.
Ik koos ervoor om even koffie te halen. Want ja, als je dit voor het eerst meemaakt is het ontzettend spannend. M’n lijf stond strak en ik had continu dorst. Maar de nieuwsgierigheid nam de overhand en ik wilde niks missen. Vanaf de zijlijn heb ik alles goed kunnen bekijken. Hoe de identificatie verliep, en het grondige onderzoek van het lichaam.
Ik vond het heel bizar om te merken dat ik heel veel spanning voelde, maar er gebeurde niks in mijn hoofd. Daarbij doel ik op negatieve emoties.

Warm gevoel
Na dat het lichaam was vrijgegeven hebben we nog even met elkaar gesproken, over het incident, ervaringen gedeeld en de wederzijdse interesses in ‘het vak’ besproken. Nadat iedereen vertrokken was namen Esmée en ik de zorg voor de overledene over. Weer kwam dat warme gevoel. Je bent je er zo van bewust dat er een familie is, een familie die in dit verhaal  heel onverwachts afscheid moet nemen van hun geliefde.
Je wilt dus niets liever dan het zo mooi mogelijk en zo goed mogelijk doen. Ik ben enorm blij dat Esmée mij volledig betrokken heeft, van de mooie verzorgingen in aanwezigheid van familie tot aan de onverwachtse politiemelding, die ook tot de realiteit behoort.

Eyeopener
Deze dag is voor mij een enorme ‘eyeopener’ geweest. Ik heb een Joyce ontmoet die ik nog niet kende. Want jeetje,  wat vind ik dit mooi werk zeg. Ik heb dan ook maar gelijk de koe bij de horens gevat en ga de opleiding Piëteitsvolle verzorging doen. En nogmaals grote dank dat ik deze ervaring heb mogen opdoen!